رز سوخته

نقطه سر خط..........

yaseckabud — Tue, 27 Dec 2005 13:11:18 GMT

امروز تولد رز سوختس تولد یه سالگیش اما من... من اما مثل بقیه توی سالگرد بلاگم خوشحال نیستم .یعنی اصلا نمیخوام که به خودم تبریک بگم . چون این بچه تو یه سالگیش میمونه . باید خیلی پیش از اینها این پست رو مینوشتم اما چرا این کارو نکردم بماند.......

رز سوخته من دیگه داره آخرین نفسش رو میکشه. دیگه اون علاقه سابق رو بهش ندارم. شاید هم رکودش واسه همین باشه .... بهش عادت کرده بودم ولی خب... هر شروعی پایانی هم داره این بلاگ رو اول برای پیدا کردن چندتا دوست « اهل حق»شروع کردم که چندتا دوست خوب هم پیدا کردم. و بعد هم......

روزای خوب و بد زیادی رو توش ثبت کردم. هر پستش با کلی خاطره برام یادگاری از روزای زشت و زیباییه که خوب یا بد پشت سر موندن . حالا هم رسیدم به جایی که از اولش فکرش رو میکردم اما وقتش رو نمیدونستم.....

روزی که بلاگ رو با پست اول شروع کردم فکر میکردم سالگرد دو سالگیش رو هم میبینم اما حالا هیچ دلیلی برای ادامش ندارم یه چیز مثل خلا : بی هدفی ....... برای ادامش هیچ شوقی ندارم. البته تو این مدت دوستای خوبی هم پیدا کردم...... مثل هادی ......مهرداد(دکتر جون)...شراره(قایق سرگردان).. امیر برومندی(دلنوشته ها).... آرش... مهسا... ستایش...

خب دیگه رز من هم دیگه سوخت بتدریج سوخت ... سوخت... سوخت... تا حالا... حالا دیگه چیزی ازش نمونده.........

رز سوخته رو میپارم به خاطره ها.......... و شما رو به خدا...........

همیشه سبز باشید...........

yaseckabud — Thu, 22 Dec 2005 13:44:18 GMT

قصه ي كهنه دروغ بود ، من و ما بچه گي كرديم
كه به جاي قصه خوندن قصه رو زندگي كرديم
در آرزو رو بستيم ، دلمون به قصه خوش بود
رستم كتاب كهنه ته قصه بچه كش بود
حالا تو قحطي رؤيا اجاق ترانه سرده
كسي رو بخار شيشه دل نقاشي نكرده
سر و تته زدن به ديوار ،‌ برگ آگهي ترحيم
يه نفر نوشته جمعه رو همه روزاي تقويم

قصه گو كتابو وا كن ! اسم آخر رو صدا كن !
سايه ي بلند خواب رو از ترانه ها جدا كن !
از سر سط ستاره ، بنويس تا راه چاره !
بنويس كه دل براي حرف تازه بي قراره !
آسمون قصه مون رو بنويس با رنگ آبي !
عشق با رنگ ترانه ! شب رو با رنگ خراب !
فصل آخر كتاب رو پر كن از عطر علاقه !
تا ديگه براي ريشه ، تيشه دس نگيره ساقه !

ما روي سايه هامون خط و نشون كشيديم
با صد تا كفش سربي تا ته شب دويديم
از قرق سكوت ثانيه ها گذشتيم
آخر قصه اما ، به ابتدا رسيديم

چرخ و فلك مي خواستيم ، فلك نصيبمون شد
ساده ي ساده بوديم ، كلك نصيبمون شد
دنبال يه حقيقت تو آينه ها مي گشتيم
اما تو قاب گريه ، ترك نصيبمون شد

یغما گلرویی

آخرین خدا نگهدار

yaseckabud — Wed, 14 Dec 2005 12:51:55 GMT

گريه كردم ‚ گريه كردم اما دردم نگفتم
تكيه دادم به غرورم ‚ تا ديگه از پا نيفتم
چه ترانهبي اثر بود ‚ مثل مش زدن به ديوار
اولين فصل شكستن ‚ آخرين خدانگهدار
دس تكون دادن آخر توي اون كوچه ي خلوت
بغض بي وقفه ي آواز ‚ واژه هاي بي مروت
بوته ي ياس ديگه اون
عطري كه دوس داشتي نداد
كوچه ي آشتي كنونم
دلا رو آشتي نداد
من به قله مي رسيدم ‚ اگه همترانه بودي
صد تا سد رو مي شكستم ‚ اگه تو بهانه بودي
با تو پيسوز ترانه يه چراغ شعله ور بود
لحظه ها چه عاشقانه ‚ قاصدك چه خوش خبر بود
كوچه ها بدون بن بست آسمون پر از ستاره
شبا بي هراس خنجر ‚ واژه ها شعر دوباره
بوته ي ياس ديگه اون
عطري كه دوس داشتي نداد
كوچه ي آشتي كنونم
دلا رو آشتي نداد
یغما گلرویی

yaseckabud — Tue, 13 Dec 2005 10:59:12 GMT

هرکی کارم داره ایمیل بده!!!

معنی مهر و محبت و نوع دوستی............

yaseckabud — Tue, 06 Dec 2005 05:12:18 GMT

کنفوسیوس مربی و دانشمند بزرگ چین در تدریس روش خاصی داشت. شاگرانش جداگانه مطالعه می کردند و هروقت مشکلی برایشان پیدا می شد یا سوالی داشتند با استاد در میان می نهادند و کنفوسیوس ایشان را راهنمائی می کرد و جواب پرسششان را می داد. روزی یکی از شاگردان از او پرشید: استد بفرمایید معنی مهر و محبت و نوع دوستی چیست؟ کنفوسیوس جواب داد: معنایش مردم دوستی است.

روز دیگر شاگرد دیگری همین سوال را مطرح ساخت و کنفوسیوس جواب داد: نوع دوستی و محبت به معنای آنست که آنچه برخود روانمی داری بردیگران نیز نپسندی. روز سوم شاگرد دیگری سوال مذکور رامکرر کرد و کنفوسیوس جواب داد : به معنای آنست که انسان باید بتواند جلوی خود را بگیرد و همه اعمالش آمیخته به ادب باشد.

شاگردانی که در کنار استاد بودند، از این جوابهای مختلف به سوال واحد، تعجب کردند و به او گفتند: ای استاد! سوال یکی بود چرا جوابهای گوناگون به آن دادید؟ کنفوسیوس جواب داد: بلی سوال یکی بود، اما سوال کننده یکی نبود. کسانی بودند با تفکرات و نظرات مختلف، و من به هر کدام برطبق حالات و تفکراتش جواب دادم.

اندازه سخن ،

شاگردی از استاد موجائی فیلسوف بزرگ چین از اندازه سخنگوئی پرسید. استاد جواب داد: اندازه سخن، به جا بودن سخن است. اگر حرف به جا باشد، بسیار بودنش عیب ندارد،اما اگر بیجا باشد یک کلمه آن هم خارج از اندازه است. قورباغه تمام روز به بانگ بالند آواز برمی آورد، اما فقط باعث درد سر و بیزاری مردم می شود، در حالیکه خروس فقط در سپیده دم آواز خوش و نزم برمی آورد و مردم سراسر جهان به آواز و به فرمان او از جا برمی خیزند و از خواب نوشین بامدادی دل برمی دارند.

هی نشین غصه نخور.......

yaseckabud — Tue, 06 Dec 2005 05:07:19 GMT

سلام...

شعر پایین رو کیارش خونده من که خیلی خوشم اومد

هی نشین غصه نخور رفته که رفته

اگه دوست داشت نمیرفت اون که رفته

هی نشین چشم براه رفته که رفته

اگه عاشق بود نمیرفت اون که رفته

بیخیالش مگه چند سال تو جوونی؟

بیخیالش مگه چند سال تو میمونی ؟

بیخیالش اینا رسم روزگاره

همشون کار خداس حکمتی داره

یاد حرفای قشنگش میدونم مثل یه داغه

اون دلت خیلی گرفته شده قلبت پاره پاره

اون که رفته دیگه رفته دیگه اون دوست نداره
دیگه دست بردارعزیزم برو سوی عشق تازه

هیچ کسی نمیدونه توی دلت چی میگذره

حرفات اندازه کوهه پرغروری خیلی ساده

اون که رفته دیگه رفته دیگه برگشتم نداره

اگه دوست داشت نمیرفت حتی واسه یه لحظه

دخترک ..............

yaseckabud — Mon, 28 Nov 2005 08:48:18 GMT

دختر زیبایی بود. پشت پنجره بود. او هم نگاه پسر میکرد. نگاهش که ادامه داشت پسر جرأت کرد. اشاره کرد که دختر بیرون بیاید. دختر لبخند زد. بعدا پسر فهمید چه لبخند تلخی است. نگاه هم میکردند. پسر این پا و آن پا کرد. سه بار تا سر کوچه رفت و برگشت. باز با دست اشاره کرد که دختر بیرون بیاید. صورت دختر گرد و معصومانه بود. کاغذ مچاله شده ای را از پنجره بیرون انداخت. رویش نوشته شده بود:
«نمیتوانم، من فلج هستم.»

اعتماد.......

yaseckabud — Sun, 27 Nov 2005 12:26:18 GMT

^{در شبی تاریک مرد بر لبه پرتگاهي راه ميرفت. پايش لغزيد و داشت سقوط ميكرد.}

^{ناگهان با دستانش شاخه كوچك گياهي را گرفت.}^{اما خيلي زود}^{فهميد كه آن شاخه آنقدر}

^{كوچك است}^{كه نميتواند او را نگهدارد. پس سرش را بالا گرفت و فرياد زد :}

^{كسي آن بالا نيست؟}

^{کسی گفت : من هستم}

^{مرد گفت: تو كي هستي.}

^{او گفت: من خدا هستم.}

^{مرد گفت: خدايا نجاتم بده من دارم سقوط ميكنم.}

^{خدا گفت: آيا به من اعتماد داري؟}

^{مرد گفت: بله}

^{خداوند گفت: پس آن شاخه درخت را رها كن.}

^{مرد كمي سكوت كرد و سپس فرياد زد: كس ديگري آنجا نيست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ......}

^{فردا صبح مردم مردی را دیدند که به یک شاخه آویزان شده و یخ زده بود . فاصله او با زمین}

^{فقط سی سانتیمتر بود!}

زندگی زیباست....

yaseckabud — Sun, 27 Nov 2005 11:40:18 GMT

وای چه روز خوبی؟ سبزه قشنگه ....در قشنگه... دیوار قشنگه ... حتی ناظم قشنگه....سرایدارمدرسه خوش اخلاقه دیفرانسیل زیباست........

دیروز برای اولین بار با کمال میل نشستم تمرین های دیفرانسیل رو حل کردم....... حتی تست که میزدم احساس میکردم چقدر خوبه همش کنکور بدیم........!!!!

روز خیلی خوبیه کاش تا آخر همینجوری پیش بره........... عجیبه امروز هر وقت چشمم میافتاد به خانم دیفرانسیلمون احساس میکردم چه چروکهای قشنگی روی پوستشه!!! اقای عربیمونم خوش اخلاقتر میزد.... کی میدونه چرا؟

yaseckabud — Sat, 26 Nov 2005 06:41:18 GMT