.....ما به اینجا نه پی حشمت و جاه آمده ایم....... از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم
مدتی بود که در مسیر دبیرستان وقتی از مقابل مغازه فرش فروشی عبور می کرد برای فقط چند ثانیه اون رو می دیدم که با چشمای سیاه درشتش به من خیره شده . پسر خوش چهره ای که همیشه ساکت و آروم بر روی صندلی کنار شیشه ی مغازه می نشست. دیگه به این نگاه های هر روزه عادت کرده بودم و احساس می کردم اونو دوست دارم. تا اینکه تصمیم گرفتم یادداشتی براش بنویسم و اونو از احساسم با خبر کنم!اون روز زنگ اول ورزش داشتیم. تصمیم گرفتم کمی دیرتر به مدرسه برم و در حوالی مغازه ی اونها کمین بنشینم تا در فرصت مناسبی یادداشت رو به اون برسونم.همچنان انتظار می کشیدم تا اینکه دیدم شخصی که بعدا فهمیدم پدرشه دست اون رو گرفت و سوار مینی بوس دبیرستان نابینایان کرد. به خودم که اومدم یادداشت تو دستم مچاله شده بود.
