رز سوخته

گريه كردم ‚ گريه كردم اما دردم نگفتم
تكيه دادم به غرورم ‚ تا ديگه از پا نيفتم
چه ترانهبي اثر بود ‚ مثل مش زدن به ديوار
اولين فصل شكستن ‚ آخرين خدانگهدار
 دس تكون دادن آخر توي اون كوچه ي خلوت
 بغض بي وقفه ي آواز ‚ واژه هاي بي مروت
بوته ي ياس ديگه اون
عطري كه دوس داشتي نداد
كوچه ي آشتي كنونم
دلا رو آشتي نداد
من به قله مي رسيدم ‚ اگه همترانه بودي
صد تا سد رو مي شكستم ‚ اگه تو بهانه بودي
با تو پيسوز ترانه يه چراغ شعله ور بود
لحظه ها چه عاشقانه ‚ قاصدك چه خوش خبر بود
كوچه ها بدون بن بست آسمون پر از ستاره
 شبا بي هراس خنجر ‚ واژه ها شعر دوباره
بوته ي ياس ديگه اون
عطري كه دوس داشتي نداد
كوچه ي آشتي كنونم
دلا رو آشتي نداد
                              یغما گلرویی

 

سلام...                                                                                              

شعر پایین رو کیارش خونده من که خیلی خوشم اومد                       

هی نشین غصه نخور رفته که رفته

اگه دوست داشت نمیرفت اون که رفته

هی نشین چشم براه رفته که رفته

اگه عاشق بود نمیرفت اون که رفته

بیخیالش مگه چند سال تو جوونی؟

بیخیالش مگه چند سال تو میمونی ؟

بیخیالش اینا رسم روزگاره

همشون کار خداس حکمتی داره

یاد حرفای قشنگش میدونم مثل یه داغه

اون دلت خیلی گرفته شده قلبت پاره پاره

اون که رفته دیگه رفته دیگه اون دوست نداره
دیگه دست بردارعزیزم برو سوی عشق تازه

هیچ کسی نمیدونه توی دلت چی میگذره

حرفات اندازه کوهه پرغروری خیلی ساده

اون که رفته دیگه رفته دیگه برگشتم نداره

اگه دوست داشت نمیرفت حتی واسه یه لحظه

دختر زیبایی بود. پشت پنجره بود. او هم نگاه پسر میکرد. نگاهش که ادامه داشت پسر جرأت کرد. اشاره کرد که دختر بیرون  بیاید. دختر لبخند زد. بعدا پسر فهمید چه لبخند تلخی است. نگاه هم  میکردند. پسر این پا و آن پا کرد. سه بار تا سر کوچه رفت و برگشت. باز با دست اشاره کرد  که  دختر بیرون بیاید. صورت دختر گرد و معصومانه بود. کاغذ مچاله شده ای را از پنجره  بیرون انداخت. رویش نوشته شده بود:
             «نمیتوانم، من فلج هستم.»

^{در شبی تاریک مرد بر لبه پرتگاهي راه ميرفت. پايش لغزيد و داشت سقوط ميكرد.}

 ^{ناگهان با دستانش شاخه كوچك گياهي را گرفت.اما خيلي زودفهميد كه آن شاخه آنقدر}

^{كوچك است كه نميتواند او را نگهدارد. پس سرش را بالا گرفت و فرياد زد :}

^{كسي آن بالا نيست؟}

^{کسی گفت : من هستم}

^{مرد گفت: تو كي هستي.}

^{او گفت: من خدا هستم.}

^{مرد گفت: خدايا نجاتم بده من دارم سقوط ميكنم.}

^{خدا گفت: آيا به من اعتماد داري؟}

^{مرد گفت: بله}

^{خداوند گفت: پس آن شاخه درخت را رها كن.}

^{مرد كمي سكوت كرد و سپس فرياد زد:  كس ديگري آنجا نيست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ ......}

^{فردا صبح مردم  مردی را دیدند که به یک شاخه آویزان شده و یخ زده بود . فاصله او با زمین}

^{فقط سی سانتیمتر بود!}

دیروز برای اولین بار با کمال میل نشستم تمرین های دیفرانسیل رو حل کردم....... حتی تست که میزدم احساس میکردم چقدر خوبه همش کنکور بدیم........!!!!

روز خیلی خوبیه کاش تا آخر همینجوری پیش بره........... عجیبه امروز هر وقت چشمم میافتاد به خانم دیفرانسیلمون احساس میکردم چه چروکهای قشنگی روی پوستشه!!! اقای عربیمونم خوش اخلاقتر میزد.... کی میدونه چرا؟